Περιγράφοντας τις γλώσσες του κόσμου, γλωσσολόγοι, οι επιστήμονες χρησιμοποιούν διαφορετικές αρχές της κατάταξης. Οι γλώσσες συνδυάζονται σε ομάδες με τη γεωγραφική (εδαφικότητας), στην περιοχή της γραμματική δομή, βάσει της γλωσσικής ενδιαφέρον, τη χρήση σε ζωντανό καθημερινό λόγο.
Χρησιμοποιώντας το τελευταίο κριτήριο, οι ερευνητές χώρισαν όλες τις γλώσσες του κόσμου σε δύο μεγάλες ομάδες - ζωντανών και νεκρών γλωσσών. Τα κύρια χαρακτηριστικά της πρώτης - τα χρησιμοποιούν στην καθημερινή συνομιλία, εξάσκηση της γλώσσας, μια σχετικά μεγάλη κοινότητα των ανθρώπων (το έθνος). ζωντανή γλώσσα χρησιμοποιείται συνεχώς σε καθημερινή επικοινωνία, αλλαγές, πολύπλοκες ή απλοποιημένη πάροδο του χρόνου.
Οι πιο αξιοσημείωτες αλλαγές συμβαίνουν στη γλώσσα λεξικού (λεξιλόγιο): μέρος της λέξης παρωχημένη, αποκτά ένα αρχαϊκό χρώμα και την αντίθεση, να ορίσει νέες ιδέες εμφανίζονται όλο και περισσότερες νέες λέξεις (νεολογισμοί). Άλλες γλωσσικού συστήματος (μορφολογικά, φωνητική, συντακτικά) είναι πιο αδρανείς, αλλάζουν πολύ αργά και διακριτικά.
Νεκρή γλώσσα, σε αντίθεση με ζήσουν, δεν χρησιμοποιείται στην καθημερινή πρακτική γλώσσα. Όλα τα συστήματα είναι αμετάβλητη, σώζονται, αμετάβλητη στοιχεία. Νεκρή γλώσσα, που ενσωματώνονται σε μια ποικιλία από γραπτές μαρτυρίες.
Όλες οι νεκροί γλώσσες μπορούν να χωριστούν σε δύο κύριες ομάδες: πρώτον, εκείνους που κάποια στιγμή στο μακρινό παρελθόν, χρησιμοποιήθηκαν για ζωντανή επικοινωνία και, στη συνέχεια, για διάφορους λόγους, έχουν πάψει να χρησιμοποιηθεί σε ένα ζωντανό ανθρώπινη επικοινωνία (Λατινικά, Ελληνικά, Κοπτικής, Παλαιοί Νορβηγοί, Gothic). Η δεύτερη ομάδα των νεκρών γλωσσών περιλαμβάνουν εκείνες στις οποίες είπε ποτέ κανείς? Είχαν δημιουργηθεί ειδικά για να εκτελέσει οποιεσδήποτε λειτουργίες (έτσι, για παράδειγμα, υπήρχε η παλιά σλαβική γλώσσα - η γλώσσα των χριστιανικών λειτουργικών κειμένων). Νεκρή γλώσσα πιο συχνά μετατρέπεται σε ένα ζωντανό, χρησιμοποιούνται ενεργά (για παράδειγμα, Έλληνες έχει δώσει τη θέση της σε σύγχρονες γλώσσες και διαλέκτους στην Ελλάδα).
Λατινική κατέχει μια ξεχωριστή θέση ανάμεσα στα υπόλοιπα. Χωρίς αμφιβολία, Λατινική - μια νεκρή γλώσσα: σε μια ζωντανή ομιλητικός πράξη δεν τρώνε γύρω από τον έκτο αιώνα μ.Χ.. Αλλά, από την άλλη πλευρά, η Λατινική βρήκε την ευρύτερη εφαρμογή στην φαρμακευτική, ιατρική, επιστημονική ορολογία, Καθολική λατρεία (Λατινικά - το επίσημο «κράτος» τη γλώσσα της Αγίας Έδρας και της Πόλης του Βατικανού). Όπως μπορείτε να δείτε, «νεκρό» Λατινική χρησιμοποιείται ευρέως σε διάφορους τομείς της επιστήμης της ζωής, της γνώσης. Όλες οι σοβαρές φιλολογική πανεπιστήμια περιλαμβάνουν απαραιτήτως τη Λατινική στη διδακτέα ύλη, διατηρώντας έτσι την παράδοση της κλασικής φιλελεύθερης εκπαίδευσης. Επιπλέον, η νεκρή γλώσσα - πηγή σύντομη και έντονη αφορισμούς που έχουν περάσει δια μέσου των αιώνων: αν θέλετε την ειρήνη - προετοιμαστείτε για πόλεμο? Memento Mori? Ιατρός, να θεραπεύσει τον εαυτό σας - όλα αυτά τα λόγια «γεννήθηκε» από τη λατινική. Λατινικά - ένα πολύ λογικό και καλοφτιαγμένο γλώσσα, χυτό, μη-ανοησίες και λεκτική φλοιό? δεν χρησιμοποιείται μόνο για το χρηστικό σκοπό (γραπτώς συνταγές, ο σχηματισμός μιας επιστημονικής θησαυρού), αλλά είναι κατά κάποιο τρόπο ένα πρότυπο, πρότυπο γλώσσας.